Περίληψη Είναι κοινά παραδεκτό ότι τα περιβάλλοντα μοντελοποίησης (modelling frameworks) παρέχουν ισχυρά εργαλεία στους ερευνητές, σχεδιαστές μοντέλων και υπεύθυνους λήψης αποφάσεων, που επιτρέπουν την διαχείριση, επανάχρηση και ολοκλήρωση μαθηματικών μοντέλων από διαφορετικές επιστήμονικές περιοχές και σε διαφορετικές κλίμακες χρόνου και χώρου. Όμως, η επανάχρηση των μοντέλων στην πράξη εξαρτάται από ένα μεγάλο αριθμό παραγόντων, όπως η δυνατότητα πρόσβασης του πηγαίου κώδικα, η συμβατότητα των διαφορετικών συστημάτων, και συχνά επαφύεται στην υπευθυνότητα των δημιουργών των μοντέλων να τα δομήσουν σε μικρότερα, επαναχρησιμοποιήσιμα, αντικαταστάσιμα υπο-τμήματα. Η εργασία αναλύει τα χαρακτηριστικά της επανάχρησης και της ικανότητας αντικατάστασης ενός μοντέλου, που δεν είναι καθορισμένα επαρκώς στo χώρο της ολοκληρωμένης μοντελοποίσης. Έμφαση δίνεται στην σύνδεση μοντέλων για την σύνθεση πολύπλοκων μοντέλων ολοκληρωμένης αποτίμησης. Υπογραμμίζεται ότι ακόμη και αν μια διεπαφή είναι επαχρησιμοποιήσιμη και καθορισμένη με σαφώς και επαρκώς με όρους λογισμικού, αυτό δεν αποτελεί ικανή συνθήκη για την επανάχρηση του μοντέλου σε όρους μοντελοποίησης του πεδίου εφαρμογής. Η εργασία καταλήγει αναδεικνύοντας την ανάγκη για την επέκταση των διεπαφών μοντέλων με σημασιολογικά πλούσια στοιχεία.